Mikið hefur verið rætt um breytta ímynd karlmennskunnar á undanförnum árum. Áður var það víst í ólagi ef karlmenn föðmuðu börnin sín og sýndu tilfinningar. Það þótti ekki karlmannlegt. Frekar átti maður að blóta og biðja konuna um bjór, og ef manni leið illa þá var helsta leiðin út að hengja sig. Eða þannig má skilja umræðuna. Það er auðvitað ágætis mál að þessi staðalmynd er á undanhaldi og mjúki maðurinn sé kominn inn. Mjúki maðurinn getur alveg verið ákveðinn og haldið stillingu sinni þegar á reynir, og jafnvel kunnað að bora í veggi og setja upp Windows. Hann er bara eins og hann er og er ekki feiminn við að sýna á sér hliðar sem brjóta gegn gömlum staðalmyndum.
Þessi "nútímavæðing" karlmannsins tekur á sig ýmsar myndir og það nýjasta er að hégómagjarnir menn eru farnir að njóta sín. Ljósabekkir eru ekki síður vinsælir meðal karlmanna en kvenna, og sumir eru farnir að raka af sér hin og þessi líkamshárin. Húðkrem eru að koma sterk inn hjá ákveðnum hóp. "Æðislegt" segja sumar konur, og tískuhús, snyrtivöru- og skartgripaframleiðendur fá dollaramerki í augun. Lífsstílsblöð (blöð fyrir óöruggt fólk sem vantar leiðbeiningar um hvað það á að kaupa og hvernig það á að klæða sig og innrétta íbúðirnar sínar samkvæmt nýjustu tísku) grípa þessa týpu á lofti og kalla hana "metrósexúal manninn". Gagnkynhneigða stórborgarmanninn sem hirðir húð sína og hár, fer í hand- og fótsnyrtingu og fitusog og vílar það ekki fyrir sér að ganga með rándýra skartgripi. David Beckham er helsta táknmynd þessa manns og hér á landi eru það menn eins og Friðrik Weisshappel, Heiðar snyrtir, Arnar Gauti og Jónsi í Svörtum fötum.
Eru þessir menn allt í einu orðnir fyrirmynd íslenskra karlmanna? Ég vissi það ekki. Ég hætti að fara í ljós fyrir tæpum tveimur árum og fann engan mun nema á veskinu og þeirri vissu að ég fæ ekki húðkrabbamein eða krumpaða húð fyrir aldur fram (talandi um að hirða um húðina..) Svo hef ég heldur aldrei rakað af mér bringuhárin, notað næturkrem, fengið mér gervineglur eða gengið með eyrnalokka. Nú koma líklega einhverjar lífsstílssneplaraddir og segja að ég sé bara hræddur um að vera vændur um samkynhneigð. Ég sé annað hvort fordómafullur eða með hommafóbíu, eða bæði. Þannig verð ég kerfisbundið hræddur af fegurðariðnaðinum til að sýna víðsýni mína með því að fara í "nose job" og ganga með tösku. Já, maður er víst hellisbúi ef maður er ekki hégómagjarn. Arnar Gauti segir það. Besta setningin í þessum hlægilega pistli í Fréttablaðinu í gær fannst mér þó þessi:
"Beckham er því sagður karlmaður framtíðarinnar þar sem hann stundar karlmannlega íþrótt og hikar ekki við að gera það í fjólubláum blúndunærbuxum af konunni sinni, auk þess sem hann er líklegur til að láta laga á sér hárið í hálfleik."
Einn af menningarsjúkdómum neyslusamfélagsins er anorexía, eða lystarstol. Hann lýsir sér í því að sjúklingurinn heldur stöðugt að hann sé of feitur og, þurfi helst að léttast um helming. Sjúklingurinn verður veruleikafirrtur. Margir telja að þetta sé vegna þess að markaðsöflin halda þeirri hugmynd stöðugt að fólki, aðallega kvenfólki, að það sé of feitt, í því skyni að selja því ýmsar fegrunar- og megrunarvörur. Sitt sýnist hverjum um þetta.
Nú er það svo að margir telja að hinu opinbera veiti ekki af smá megrun. Að það væri rétt að skera aðeins af því aukafituna. Og vissulega er af nógu að taka. Eflaust hafa einhverjir hópar, sem lítið leggja af mörkum til samfélagsins, náð að seilast í ríkissjóð eftir peningum og orðið háðir þessum framlögum. Það er ekki gott. En engu að síður hafa menn sameiginlegar þarfir, við búum í samfélagi við annað fólk og markaðurinn getur ekki einn sinnt öllum þessum þörfum. Þótt hið opinbera hafi einhver aukakíló á sér þá hefur það líka bein og vöðva sem gera samfélagið okkar siðað.
Anorexíusjúklingurinn hefur vit á að líta ekki á hjartað og lungun (heilbrigðiskerfið) og heilann (menntakerfið) sem aukakíló. En það er fátt annað sem er hlíft. Lítum aðeins á niðurskurðartillögur anorexíusjúklingsins:
Leggja niður öll sendiráð Íslands og hætta að taka þátt í norrænni samvinnu. Hætta að styrkja allar rannsóknir (nema þær sem eru við Háskóla Íslands). Hætta að aðstoða önnur ríki við að virkja jarðhita. Láta Sinfóníuna, Þjóðleikhúsið, Óperuna, og öll söfn starfa á "frjálsum markaði". Hætta skógrækt. Klippa á alla styrki til bænda á einu bretti, því dreifbýlið er svo óhagkvæmt. Leggja niður Þjóðskjalasafnið - það er örugglega hagkvæmast að brenna bara gömlu skjölin eins og hverju öðru aukakílói. Leggja niður Umferðarstofu og öll sýslumannsembættin - ætli einhver finni muninn? Leggja niður Vinnueftirlitið - það deyja kannski fleiri í vinnuslysum en líf þeirra eru nú varla 286,7 milljón króna virði? Ábyrgðarsjóður launa er líka óþarfa spik - auðvitað er það launþegum að kenna ef vinnuveitandinn þeirra fer á hausinn! Svo er þetta Ferðamálaráð gjörsamlega óþarft - hver þarf göngustíga og upplýsingaskilti á ferðamannastöðum? Betra að einkavæða þetta bara - ef eigandinn malbikar yfir Geysi þá er það hans einkamál. Brunamálastofnun - hver þarf brunavarnir? Geta einkaaðilar ekki sinnt þeim?
Svona má lengi telja, og margur hlýtur að spyrja sig hvort aumingja sjúklingurinn hafi einhverja hugmynd um hvaða hlutverk þessi stoðkerfi hafa fyrir líkamann. Kannski er anorexíusjúklingurinn með heilaæxli. Og margir hljóta að spyrja hvort ég sé að grínast - er einhver að halda svona hugmyndum fram í alvöru? Já - ungliðahreyfing stærsta stjórnmálaflokks landsins. Í alvöru.
21 október 2003 ::: Biskup finnur sex, fer á einar fimm
Ætli maður verði ekki að agnúast út í biskupinn eins og svo margir aðrir. Í Fréttablaðinu í gær hélt hann því fram að það væri ekki vitlaust að ein trúarbrögð væru rétthærri en öll önnur, þ.m.t. það að trúa því að trúarbrögð séu drasl, af því við búum í lýðræðisríki og 88% Íslendinga eru í þjóðkirkjunni. Þess vegna væri eðlilegt að kirkja biskupsins væri á framfæri skattgreiðenda og nyti forréttinda fram yfir önnur trúfélög.
Í nákvæmlega sama viðtali kemur fram að í könnun eftir könnun kemur fram að 60-70% Íslendinga eru hlynntir aðskilnaði ríkis og kirkju. Það er ansi ríflegur meirihluti, og ætti að vera okkar lýðræðiselskandi biskup umhugsunarefni, ekki satt?
Og fyrst við erum að þessu á annað borð, eigum við þá ekki að spyrja sjálf okkur nokkurra áleitinna spurninga:
Tóku 88% Íslendinga upplýsta ákvörðun um að ganga í þjóðkirkjuna?
Trúa 88% Íslendinga því að þeir fari til helvítis ef þeir trúa ekki á Jesú?
Trúa 88% Íslendinga því að þeir séu meira í náðinni hjá Guði ef þeir mæta í messu og lofsyngja hann?
Eru 88% Íslendinga á móti hommum og lesbíum?
Vilja 88% Íslendinga að það sé kennt í grunnskólum að Guð hafi skapað heimin á sjö dögum og að fyrsta konan hafi verið búin til úr rifbeini karlmanns?
Trúa 88% Íslendinga yfirhöfuð á Guð?
Ég held reyndar, að 88% Íslendinga trúi á lýðræði, umburðarlyndi fyrir mismunandi lífsviðhorfum, og rétt sjávarþorpa úti á landi til að kynna sögulegan arf sinn, sama hvað þessi sögulegi arfur fer mikið í taugarnar á gagnslausum silkihúfum á launaskrá hjá ríkinu.
"It is true that if you are poor and can't afford a good lawyer, your odds of going to prison skyrocket. But you know what? Tough!" -- Bill O'Reilly
Ég verð að játa eitt á mig. Ég fíla Bandaríkjamenn. Flestir Kanar sem ég hef kynnst í gegnum tíðina (að vísu hef ég kynnst fáum í Bandaríkjunum sjálfum) eru almennilegir og einstaklega opnir og auðveldir í umgengni. Flestir eru reyndar dálítið einfaldir og ekkert sérstaklega vel upplýstir, en það er nú bara sætt á sinn hátt.
Svo er ákveðinn hópur fólks í þessu annars ágæta landi, um 30% þjóðarinnar, sem skemmir fyrir. Þröngsýnt ofsatrúarfólk sem hefur aldrei komið út fyrir sitt heimafylki, hvað þá út fyrir Bandaríkin. Það telur að rétturinn til að eiga byssu séu æðstu réttindi hvers manns, styður dauðarefsingar, úthrópar fóstureyðingar og finnst ekkert að því að skera niður til grunnskóla, gamals fólks og bókasafna til að forstjórar geti keypt sér betri snekkju og einkagolfvöll. Fasisminn er algjör. Kynfræðsla á að víkja fyrir bænahaldi, fræðsla um getnaðarvarnir fyrir skírlífi og þróunarkenningin fyrir sköpunarkenningunni. Washington er lastabæli og Evrópa (sem er kommabæli) byrjar í New York og Boston. Bandaríkin voru valin sérstaklega af Guði, og þess vegna eiga Bandaríkin að stjórna heiminum með góðu þar sem það er mögulegt, og illu þar sem það er nauðsynlegt.
Þetta drasl stjórnar Bandaríkjunum í dag. Og það sem er undarlegt er að draslið á sér talsmenn hér á landi. Björn Bjarnason er ansi öflugur og eins útvarpsstjórinn okkar. Andrés Magnússon er harður repúblíkani og óvinur strætó númer eitt bítur stundum frá sér til að réttlæta kúgun á Palestínumönnum eða bara morð á aröbum almennt.
Michael Moore bendir á það í nýjustu bók sinni, Dude Where's My Country, að það virðist ekki nægja talsmönnum ameríska íhaldsins að það stjórnar ríkinu, þinginu og hæstarétti. Alltaf koma nýir og nýir pistlar fullir af hatri og pirringi út í frjálslynda vinstrið. Ann Coulter, vinkona Björns Bjarnasonar, talar um að taka friðarsinna af lífi fyrir landráð, teppaleggja yfir borgir í arabalöndum og að það sé í lagi að nauðga jörðinni því Guð hafi gefið manninum hana. En af hverju skyldi þetta vera? Michael Moore kemur með nokkrar skemmtilegar tölur sem ættu að fá Björn Bjarnason og Andrés Magnússon til að engjast um af bræði. Lítum á tölurnar:
57% Bandaríkjamanna eru hlynntir frjálsum eða nokkurn veginn frjálsum fóstureyðingum.
86% Bandaríkjamanna styðja aðgerðir til að jafna hlut kynþátta.
74% Bandaríkjamanna telja sig eiga margt sameiginlegt með fólki af öðrum kynþáttum.
83% Bandaríkjamanna taka undir sjónarmið umhverfisverndarsamtaka.
94% Bandaríkjamanna vilja alríkislög sem takmarka framleiðslu, sölu og notkun á byssum.
75% Bandaríkjamanna eiga ekki byssu.
62% Bandaríkjamanna vilja mildari refsingar við öðrum glæpum en ofbeldisglæpum.
85% Bandaríkjamanna vilja lög sem tryggja réttindi samkynhneigðra á vinnumarkaði.
58% Bandaríkjamanna telja verkalýðsfélög vera af hinu góða.
88% Bandaríkjamanna hafa lítið eða ekkert traust á yfirstjórnendum stórfyrirtækja.
Sjáið þið ekki Markús Örn og Sigurð Kára engjast um af bræði yfir þessum tölum? Bandaríkjamenn eru upp til hópa ágætis fólk. Fæstir þeirra styðja það sem Bush og félagar standa fyrir. Gallinn er bara að þeir eru flestir illa upplýstir, og það er auðvelt að ljúga að og hræða illa upplýst fólk.
16 október 2003 ::: "Það verður að segjast eins og er um hvíta kynstofninn að hann hefur sjálfsálitið í lagi. Hver annar myndi fara til lítillar eyju í Suður-Kyrrahafinu þar sem er engin fátækt, engir glæpir, ekkert stríð og engar áhyggjur - og kalla það 'frumstætt samfélag' ?"
Ég ætla að leyfa mér koma með mjög róttæka tillögu. Ég ætla að leggja það til að verslun með fólk (já, þrælahald) verði lögleidd. Einstaklingar ættu að mega selja sjálfa sig og frelsi sitt, og eigandinn má svo ráðstafa þeim að vild. Að sjálfsögðu myndu allir eiga sjálfa sig þegar lögin myndu taka gildi, en svo yrði allt gefið frjálst. Rök? Hér eru þau:
Fyrirtæki mega eiga önnur fyrirtæki. Löggjöfin er nú þegar þannig að fyrirtæki hafa nákvæmlega sömu réttindi og einstaklingar (t.d. málfrelsi og réttur til stjórnmálaþátttöku), af hverju mega einstaklingar þá ekki eiga aðra einstaklinga? Fullorðnir hafa eignarrétt yfir börnum sínum, af hverju mega fullorðnir ekki eiga fullorðið fólk líka?
Aukin samkeppnishæfni atvinnulífsins. Þetta eykur sveigjanleika til mikilla muna. T.d. ráða fyrirtæki því hvort þau fjármagna sig með lánsfé eða hlutafé eða blöndu. Þau ráða hvort þau gera starfssamning við starfsfólk eða verktakasamning við annað fyrirtæki eða "starfsmannaleigu". Af hverju ekki að opna á þann möguleika að þau hreinlega eigi starfsmennina. Þá geta fjármálaspekúlantar ráðið fyrirtækjum heilt um í hvaða tilfellum það borgar sig að leigja og í hvaða tilfellum að eiga. Með núvirðingu.
Það er ekki hægt að banna þrælahald. Boð og bönn leysa engan vanda. Sjáið bara allt mansalið sem á sér stað á bak við tjöldin. Börn eru gerð að þrælum og stúlkur frá fátækum löndum eru seldar hórmöngurum. Með því að lögleiða þrælahald þá fer það að mestu leyti fram fyrir opnum tjöldum, fjölbreytnin eykst til mikilla muna (ekki bara vændi!) og svo er það líka óréttlátt þegar fólk er gabbað í þrældóm - auðvitað á slíkt að fara
fram með frjálsum samningum!
Frelsi einstaklingsins. Frelsið er á undanhaldi og með lögleiðingu þrælahalds stígum við stutt en öruggt skref í átt til aukins frelsis. Þversögn? Alls ekki. Einstaklingar eiga að hafa rétt til að semja um hvað sem er, við hvern sem er, hvernig sem er. Líka sölu á frelsi sínu. Enda yrði það skylda skv. þessum lögum að sjálfssalinn (þræll er allt of neikvætt orð) hafi rétt til að kaupa sér frelsi. Á því verði sem eigandinn setur upp. Enda á verðlagning alltaf að vera frjáls.
Útfærsluna má hugsa svona: Einhver annar gerir mér tilboð sem ég get ekki hafnað. Hann býður mér að lifa í vellystingum í ár eða svo. Eða nóg að borða í ár, ef ég er fátækur og dökkur á hörund. Eða að barnið mitt fái vegabréf í Evrópusambandsríki. Síðan verð ég eign einhvers annars og hann má gera það sem hann vill við mig. Það er ekkert við neinu að segja því eignarrétturinn er heilagur. Ef eigandinn lemur mig þá er það hans réttur. Ríkið má ekki skipta sér af. Ég ætla að boða þessar hugmyndir mínar víða. Ég er viss um að þær eigi hljómgrunn hjá Olíu- og malbiksvinafélaginu. Eða Mammonskirkjunni. Eða Félagi ungra einhleypra karlmanna með Verslunarskólapróf.
Það er gríðarleg hugmyndafræðileg gerjun í gangi hjá okkur.
a) Eignarréttur fyrirtækja á óveiddum fiski og landi
b) Verndun jarðvegs, fornra skóga og sjávarbotns
a) Að ríkið reki ekkert, sé í mesta lagi kaupandi almenningsþjónustu
b) Að fangaverðir þurfi ekki að óttast um líf sitt og skólabækur séu ekki með auglýsingum í
a) Að ríkið hætti að reka vatnsveitur og "markaðurinn" sjái um að veita þjónustuna
b) Að allir hafi aðgang að rennandi vatni
a) Að Alþjóðaheilbrigðisstofnunin verði lögð niður og öll heilbrigðisstarfsemi þar með torvelduð
b) Að niðurstöður sérfræðinga frá öllum löndum um hvað sé eðlileg sykurneysla séu gerðar opinberar
Ef svarið er a) við einni spurningu eða fleiri þá ertu veruleikafirrt(ur) og ættir að leita þér aðstoðar hið snarasta.
Einkavæðing á almenningsrými í formi einkabílisma heldur sífellt áfram að eyða hverfinu og samfélaginu sem skilgreinir stórborgina. Stofnbrautaframkvæmdir, atvinnu-"torg", verslanamiðstöðvar - allt þetta ýtir undir upplausn hins eiginlega samfélags og fletur út hið staðbundna. Allir staðir verða eins og allir aðrir staðir. Samfélagið verður að vöru - rólyndu verslunarþorpi undir stöðugri smásjá eftirlitsmyndavéla. Lönguninni fyrir samveru er síðan fullnægt annars staðar - í gegnum uppákomur sem okkur eru seldar í glansumbúðum. Sjónvarpssápur sem herma eftir götunni og torginu sem steinsteypan og kapítalisminn eru að útrýma. Raunverulega gatan er geld. Staður til að ferðast eftir en ekki til að vera á. Tilvist hennar er eingöngu til að styðja við eitthvað annað - hvort sem það er búðargluggi, auglýsingaskilti eða bensíntankur. -- Stefnuyfirlýsing Reclaim the Streets London
Jónas, sem ég er yfirleitt sammála, er heldur betur að falla í áliti hjá mér. Í einum af hugleiðingum sínum heldur hann því fram að þeir sem vilja manneskjulegri Reykjavík , með fólki á götunum, séu "fangar innfluttrar hugmyndafræði". Af skrifum hans má álykta að Íslendingar séu hálfgerðir Bandaríkjamenn í eðli sínu - fólk sem yfirgefur hús sín út um bílskúrsdyrnar og finnst ekkert að því að keyra í 20 mínútur til að ná sér í brauð og mjólk. Það er nefnilega svo að einkabílisminn er engin sjálfsprottin hugmyndafræði - hún er sprottin upp af lobbýisma bandarískra olíu- og bílaframleiðenda sem lögðu kerfisbundið niður almenningssamgöngur á eftirstríðsárunum til að gera fólk háð bílum og bensíni. Þessi hugmyndafræði hefur síðan átt upp á pallborðið hjá Íslendingum af einhverjum ástæðum - kannski út af veðrinu, kannski af því að Sjálfstæðisflokkurinn var í meirihluta í borgarstjórn, kannski út af gegnumgangandi strjálli byggð og kannski af því að Reykjavík fékk til skamms tíma aldrei neitt fé til samgöngumála ("þjóðvegur í þéttbýli" er frekar nýtt hugtak).
Ætli ég hafi ekki flutt inn mínar hugmyndir um manneskjulegt borgarsamfélag eftir tvö sumur í erlendum stórborgum, Vín og Kaupmannahöfn. Bæði skiptin þegar ég kom heim sló það mig hvað Íslendingar leggja mikið upp úr bílunum sínum og hvað götulífið í Reykjavík er að mörgu leyti frumstætt. Flestar aðrar evrópskar borgir (líka þar sem er stundum vont veður) sjá sóma sinn í að halda úti einföldu og öflugu almenningssamgöngukerfi sem gerir það að verkum að aðeins þeir sem annað hvort þurfa bíl (t.d. barnafjölskyldur) eða hreinlega elska bíla keyra um á einkabíl. Í borg eins og Reykjavík væri auðveldlega hægt að gera strætó og lestir að aðalvalkosti einstaklinga og einhverju sem kæmi í staðinn fyrir bíl númer 2 hjá fjölskyldufólki. Þó að bara 20% vinnandi fólks myndu nýta sér slíkt kerfi (á móti 4% í dag) þá myndi það leysa alla umferðarhnúta á Reykjavíkursvæðinu.
Mig langar ekki til að búa í borg sem hefur alla ókosti borgar en enga af kostunum. Ég fyllist innilokunarkennd þegar ég lít yfir flæmi bílastæða og mislægra gatnamóta. Og í þjóðfélagi þar sem stórfjölskyldan er svo gott sem dauð er ekki gott að búa þar sem fáir kannast við mann eða hafa ábyrgðartilfinningu gagnvart manni. Það sem fólk fær út úr því að búa í borgum er snertingin við mannlífið, snertingin við orkuna sem fylgir því að þvælast um stræti og torg og vera innan um annað fólk. Það er það sem borgarbúar fá í staðinn þegar þeir gefa náttúruna upp á bátinn með því að flytjast á mölina. Þess vegna er ljótt að taka það frá okkur með því að taka sífellt meira land undir verslanamiðstöðvar og stofnbrautir.
Það fyndna við pistlaskrif mín á mánudaginn var að Strætóhatarinn og konan hans voru ekki enn búin að setja inn sína pistla áður en ég sauð saman minn og sendi hann inn á hvíta bloggið.
Ef það borgaði sig ekki fyrir fyrirtæki að reka flugfélag á Íslandi, ætli frjálshyggjumenn myndu þá tala um einkaflugvélina sem "þarfasta þjóninn" ?
22 september 2003 ::: Strætisvagnar, sundlaugar og frelsi
Til hamingju með bíllausa daginn. Það er frekar auðvelt fyrir mig að keyra ekki í dag þar sem hægri handleggurinn er ónothæfur. En ég mæli með því við aðra að endurnýja kynni sín við strætó, það er frítt í dag.
Eins og venjan er þennan dag þeysast pólitískir öfgamenn fram á ritvöllinn og halda því fram fullum fetum að almenningssamgöngur eigi ekki rétt á sér. "Röksemdafærslan" gengur aðallega út á það að farþegi í strætó með 6,7 farþega mengi meira en farþegi í Toyota Yaris með 2,2 farþega (þess má geta að meðalfarþegafjöldi í bíl í Reykjavík er 1,2).
Samkvæmt þessum rökum ætti ég að menga meira ef ég hoppa upp í strætó hjá Þjóðleikhúsinu til að fara í Kringluna, sem keyrir þangað hvort eð er heldur en ef ég starta bílnum mínum og keyri á honum í Kringluna. Svo menga ég líka minna ef ég keyri einn á bílnum mínum (sem er nýlegur smábíll) út í sveit heldur en ef ég fæ að fljóta með frændfólki sem er hvort eð er að fara á sama stað á jeppanum sínum. Einmitt.
Það sem raunverulega liggur að baki er pirringur og gremja þessara manna út í allt sem heitir "almennings". Allt á að vera í einkaeigu. Og ef ekki borgar sig fyrir einstakling að halda úti bisness með einhverju fyrirbæri, t.d. strætó, þá á það ekki rétt á sér. Þetta fólk lifir í einhverjum öðrum heimi en við hin. Við hin teljum einmitt að opinberir aðilar eigi að halda úti þjónustu sem ekki borgar sig fyrir aðra að reka. Dæmi um slíka þjónustu er almenningsbókasöfn, sundlaugar, holræsi, ljósastaurar, gangstéttir, bekkir, útivistarsvæði, íþróttahús, félagsmiðstöðvar, almenningsgarðar og já - strætó. Þetta er allt saman hluti af því að búa í siðuðu samfélagi.
Ég skil annars ekki alveg hvað er svona óhagkvæmt við að gera hlutina saman. Gott strætó- og lestakerfi (sem er alls staðar niðurgreitt) sparar flestum evrópskum borgum gríðarlegar fjárhæðir í lagningu stofnbrauta og mislægra gatnamóta. Sú leið sem Íslendingar hafa farið, að hafa almenningssundlaugar í hverri sveit, sparar fólki það að hugsa út í að fá sér rándýra einkasundlaug og gerir öllum kleift að komast í sund fyrir málamyndagjald. Almenningsbókasöfn veita öllum aðgang að þeim fróðleik sem þeir girnast.
Og þetta er allt saman hið besta mál. Ég tel góða almenningsþjónustu vera miklu mikilvægari fyrir frelsi einstaklingsins heldur en það að leggja hana niður eða gera hana að neysluvöru, enda er frjálshyggja ekkert nema hugmyndafræðileg útgáfa af þrýstingi atvinnulífs sem heimtar sífellt lægri skatta, færri reglur og fleiri tækifæri til að græða á fólki.
Hann Hnakkus er með tvö þörf innlegg í umræðuna um siðferðiskennd sjálfskipaðs varnarmálaráðherra Íslands. Þar kemur hann upp um þá staðreynd að einn af uppáhaldspistlahöfundum ráðherrans er snarbilaður fasisti. Ann Coulter er ágætis dæmi um að illmenni raunveruleikans eru ekki fúlskeggjaðir ungir karlmenn með túrban heldur óskaplega viðkunnanlegt og myndarlegt fólk. Hér má líta mynd af dömunni:
En hvað um það. Hér er mín greining á málinu:
1) Friðarsinnar voru á móti öllu hernaðarbrölti og ofbeldi stórveldanna á tímum Kalda stríðsins.
Ann Coulter og Björn Bjarnason voru á móti hernaðarbrölti og ofbeldi Sovétríkjanna, en studdu hernaðarbrölt og ofbeldi Bandaríkjanna á tímum kalda stríðsins (Víetnam, Grenada, Panama + fjölmörg blóðug valdarán fyrir tilstuðlan CIA).
2) Friðarsinnar eru á móti öllu ofbeldi, og þá sérstaklega því að varpa sprengjum á saklaust fólk, t.d. börn, konur og gamalmenni. Einnig telja friðarsinnar það ekki verjandi að gera innrás í önnur ríki, drepa 16 þúsund manns og örkumla tugi þúsunda, hernema ríkði og kalla það síðan "frelsun".
Ann Coulter og Björn Bjarnason eru á móti öllu ofbeldi, og þá sérstaklega því að varpa sprengjum á saklaust fólk, ef ofbeldinu er beint gegn Vesturlandabúum. Ann Coulter og Björn Bjarnason eru hins vegar hlynnt ofbeldi, og telja að stundum hreinlega verði að varpa sprengjum á saklaust fólk, ef árásaraðilinn er Vesturlönd og fólkið sem varpað er sprengjum á er hörundsdökkt.
3) Friðarsinnar telja það vel mögulegt að koma upp alþjóðlegu öryggiskerfi til að hindra vel flest stríðsátök í heiminum, minnka hernaðarútgjöld niður í brot af því sem það er í dag og beina peningunum í þarfari hluti eins og að fyrirbyggja þá eymd og volæði sem ýtir mönnum út í öfgastefnur og hryðjuverk. Til þess þarf aðallega vilja eina risaveldisins sem er eftir í heiminum í dag.
Ann Coulter og Björn Bjarnason vilja hins vegar auka enn frekar hernaðarútgjöld Vesturlanda til að "mæta nýjum ógnum" og gera "fyrirbyggjandi árásir" á þau ríki þar sem hugsanlega, mögulega gætu leynst hryðjuverkamenn eða hættuleg vopn. Hins vegar mega þessar reglur alls ekki eiga við um Bandaríkin, þau skulu fá að eiga sín efna-, sýkla- og kjarnorkuvopn og jarðsprengjur og reka skóla fyrir hryðjuverkamenn. Ef einhver mótmælir þessu síðan þá er hann kallaður föðurlandssvikari og gæti endað hlekkjaður í búri í herstöð á Kúbu.
Ríkið er eitt það fjölskrúðugasta í heiminum. Á þessari eyju búa um 100 þúsund manns í 210 byggðarlögum.
16 þúsund af íbúunum eru hvítir, 12 þúsund svartir og 58 þúsund af asískum uppruna. Aðeins þúsund íbúar eru með háskólagráðu og 10 þúsund manns, flestir hvítir, njóta 80% af auðæfunum.
Stærstu borgir landsins eru á austurströndinni og hafa samtals 36 þúsund íbúa sem flestir eru bláfátækir. Höfuðborgin, sem er á vesturströndinni, hefur 6000 íbúa sem flestir lifa í allsnægtum. Í henni eru bækistöðvar lögreglunnar og Ríkisbankans. Þar koma líka fulltrúar hinna bæjanna saman og álykta um hin ýmsu mál. Þó íbúar höfuðborgarinnar viti varla aura sinna tal vilja þeir ekki gefa með sér í því skyni að leysa vandamál eins og þau að helmingur íbúa landsins er vannærður og 130 börn deyja árlega úr hungri og auðlæknanlegum sjúkdómum. Höfuðborgin er á móti því að leggja fjármuni í að tryggja rennandi vatn til handa þeim 67 þúsund manns sem hafa það ekki og íbúarnir þar telja að það sé hlutverk góðgerðarsamtaka.
Þrátt fyrir að höfuðborgarbúar séu tregir við að borga skatta þá gera þeir það upp að vissu marki og stærstur hluti skattanna fer í hina gríðarlega öflugu lögreglu borgarinnar. Stjórnendur borgarinnar hafa talið íbúunum trú um að glæpamenn frá fátækari landshlutum ógni öryggi fólksins.
Ástandið í fátækari landshlutunum er skelfilegt, og þá sérstaklega í suðurhlutanum þar sem hungursneyðir koma upp árlega. Eins og áður sagði eru bæirnir vart tengdir við vatn og rafmagn, ólæsi er landlægt og þeir sem hafa vinnu starfa myrkranna á milli fyrir fyrirtæki frá höfuðborginni og öðrum ríkum bæjum fyrir laun sem ekki er hægt að draga fram lífið á.
Til að bæta gráu ofan á svart þá skulda fátæku bæirnir og þorpin flest Ríkisbankanum himinháar fjárhæðir, og um þriðjungur af tekjum sveitarsjóðanna fara beint í að borga skuldir til Ríkisbankans.
En af hverju flytur fátæka fólkið ekki bara til stóru, ríku bæjanna? Af því að það er búið að girða ríku bæina tryggilega af og það þarf meira að segja sérstakt leyfi til að ferðast þangað. Þeir fáu sem ná að setjast að í ríku bæjunum og fá leyfi til að vinna enda yfirleitt í illa launuðum og/eða lélegum störfum, t.d. við skúra undan ríka fólkinu, þjóna því eða jafnvel í vændi.
Lögreglan í höfuðborginni tekur sér stundum það bessaleyfi að ráðast inn í þorp í fátækari landshlutum til að handtaka glæpamenn og skýtur þá á allt sem fyrir verður og jafnar byggingar við jörðu. Margir örkumlast og verða heimilislausir, og fjölskyldur þeirra og vinir gæla við þá hugmynd að smygla sér inn í höfuðborgina bara til að myrða nokkra íbúa þar og skemma eitthvað.
Nokkur hundruð manns í ríku bæjunum nota frelsi sitt til að berjast fyrir því að Ríkisbankinn gefi eftir skuldir fátækustu bæjanna, að fátæklingarnir þurfi ekki að hírast við ömurlegar aðstæður, og börnin þar þurfi ekki að þjást eða deyja. En heilu félögin í ríku bæjunum hafa myndast um þá hugmynd að ríku bæjunum og ríka fólkinu beri ekki að gefa með sér. Flestir í ríku bæjunum eru aðallega uppteknir við að leita sér að fróun í lífinu í formi lúxusvarnings og hafa engan tíma til að hugsa um vandamál hinna.
Íslamskir hryðjuverkamenn hafa það markmið að hræða fólk. Markmið þeirra er að hræða fólk og ráðamenn á Vesturlöndum til að hlusta frekar á þá, til að hætta að gera hluti sem þeim líkar ekki.
Hræðsla er hins vegar aðallega gott stjórntæki fyrir þá sem ráða. Þess vegna hefur hryðjuverkamönnum tekist að hræða Bandaríkjamenn til fylgilags við fávita á borð við George W. Bush og últra-hægristjórn hans.
Ég fór í skoðunarferð um virkjanasvæðið við Kárahnjúka í gær. Það neyddi mig aðeins til að hugsa um þetta mál. Ég er búinn að sjá og heyra tugi umræðna um þessa virkjun þar sem menn hatast hver út í annan en aldrei komist að neinni alvöru niðurstöðu. En ég held að ég hafi komist að henni í gær.
Það sem stendur upp úr hjá þeim sem eru hlynntir virkjuninni er það að þessi framkvæmd er að gera og mun gera góða hluti fyrir Austurland. Það er stóri plúsinn. Ég kaupi ekki þann málflutning að það eigi að virkja alls staðar þar sem það er hægt, þegar það er hægt. Þá gætum við alveg eins virkjað Dettifoss. En Kárahnjúkavirkjun er ekkert ósvipuð öðrum virkjunum - þarna fer stór spilda af öræfum undir vatn, reyndar stærri en áður. Þetta svæði er engin sérstök náttúruperla miðað við það sem við Íslendingar eigum.
Sem sagt, þetta er gríðarleg lyftistöng fyrir Austurland og þessi virkjun er ekki verri en aðrar virkjanir, bara stærri. Hin rökin nenni ég ekki að hlusta á, eins og t.d. að vinstri grænir séu á móti öllum framförum.
Á móti kemur að ég er í prinsippinu á móti því að fórna náttúrunni fyrir mengandi stóriðju. Hálendið er eitt það magnaðasta sem Íslendingar eiga og ég er á því að það eigi að gera sem stærstan hluta þess að þjóðgarði. Og ég er ekkert sérstaklega hrifinn af vinnubrögðunum sem voru viðhöfð í tengslum við þetta - t.d. er ég á því að starfsemi Impregilo og Alcoa sé að einhverju leyti skipulögð glæpastarfsemi og sorglegt að sjá íslenska ráðamenn taka þeim sem einhvers konar hetjum. Ef virkjunin væri lyftistöng fyrir Reykjavík eða annað sveitarfélag sem hefur nóg af öðrum atvinnutækifærum, eða ef svæðið sem fer undir vatn væri náttúruperla eða friðland (eins og t.d. Þjórsárver) þá væri ég á móti þessu.
Ég er sem sagt hlynntur þessum framkvæmdum - með smá semingi. Reyndar tel ég að það séu mun verri umhverfisvandamál í heiminum heldur en það að nokkur prósent af hálendi Íslands sé að fara undir vatn. Eyðing fornra skóga, jarðvegseyðing, eyðing kóralrifja, gróðurhúsaáhrif.. þar ættu ástríðufullir umhverfissinnar að taka til hendinni.
En takið nú endilega til hendinni þið grínpís-hatarar og öfga-umhverfissinnar (sem fæstir hafa komið á hálendið yfirhöfuð..) og hakkið mig í ykkur!
Núverandi ríkisstjórn Bandaríkjanna stendur í því þessa dagana að slá öll fyrri met í heimsku.
Fyrst gerir hún innrás í og hernemur land í andstöðu við friðarsinna heima fyrir og nokkurn veginn alla utan Bandaríkjanna, nema etv. Björn Bjarnason og Sigurð Kára.
Síðan þegar það kemur í ljós að þeim er ekki tekið sem frelsurum og að hernámið kostar pening, þá allt í einu vilja þeir að önnur ríki - líka þau sem neituðu að láta bendla sig við innrásina - láti þá fá peninga og mannafla til að halda hernáminu áfram.
Ég veit að Guð elskar allt mannkynið skilyrðislaust.
En ég óttast reiði Guðs, ég þarf að mæta í kirkju einu sinni í viku, ég þarf að biðja bænirnar mínar daglega og játa syndir mínar reglulega, ég má ekki stunda kynlíf utan hjónabands og alls ekki blóta.
Ég veit að Jesús elskar okkur og fyrirgefur syndir okkar.
En ég skammast mín fyrir hugsanir mínar, ég er með samviskubit, ég þarf að þjást og bæta fyrir syndir mínar og ég fer örugglega til helvítis ef ég verð ekki hlýðnari.
Ég veit að allir menn eru jafnir fyrir Guði.
En prestar, biskupar, dýrlingar og páfinn eru samt jafnari en ég, og þeir sem tilbiðja, dýrka og óttast Guð komast frekar til himnaríkis. Þeir sem aldrei læra um Jesú, þeir sem fremja sjálfsmorð, hommar, heiðingjar og syndarar fara allir beint til helvítis.
Svona í lok hugvekjunnar vil ég benda á myndina Magdalene Sisters sem verður á breskum bíódögum í Háskólabíó út næstu viku.
Við skulum ekki halda að nokkuð eigi eftir að breytast. Úr hádegisfréttum RÚV:
Bensín hækkar í verði um 2 krónur og 50 aura á lítrann hjá öllum olíufélögunum í dag. [...] Hækkun olíuverðs á heimsmarkaði skýrir hækkunina auk þess sem gengi krónunnar gagnvart Bandaríkjadollara hefur lækkað.
Við erum reyndar ennþá með svipað bensínverð og þegar dollarinn var um 110 krónur, en það hlýtur nú að vera einhver góð ástæða fyrir því?
Einhver fékk sig fullsaddann af rokinu og rændi bankann hérna beint fyrir neðan mig. Hann hefði kannski átt að telja upp að tíu því það er lögreglustöð beint fyrir ofan bankann.
Það er aðallega þrennt sem hafa ber í huga þegar velja skal íbúð til að búa í. Staðsetning, umhverfi og íbúðin sjálf. Plebbar líta auðvitað eingöngu til síðastnefnda atriðisins en mér finnst þetta allt skipta máli. Einn hluti staðsetningar og umhverfis er sérstaklega vanmetinn og það er tíðni roks. Til hvers að vera með garð eða svalir þegar það er hvort eð er alltaf rok nema 2-3 daga á ári? Þessi hugsun fer oft um hugarfylgsni mín þegar ég rölti hérna um í nágrenni vinnustaðarins á alræmda rokrassinum Seltjarnarnesi. Þar er gríðarlegur fjöldi smáborgaralegra einbýlishúsa (tvöfaldur bílskúr og jeppi á stæðinu) með stórum garði og samt alltaf rok. Og ég ætla að gerast sérlegur talsmaður roklausra hverfa og gatna til að hjálpa öðrum að sjá ljósið en ekki síður til að fá álit ykkar, ágætu lesendur. Hér er minn listi:
ROKHVERFI og -BÆIR SEM BER AÐ VARAST:
Kjalarnes
Seltjarnarnes
Álftanes
Öll Suðurnesin eins og þau leggja sig
Vesturbær 107 - suðurhluti og Grandar
Efra-Breiðholt
Grafarholt
Þetta er að sjálfsögðu ekki tæmandi listi og ég vil endilega fá meðmæli, mótmæli og viðbætur við hann. Ég vil hins vegar ekki fá komment frá fólki sem hefur búið á Nesinu alla sína ævi og heldur því fram að þar sé aldrei rok. Ég vinn þar og þar er alltaf rok.
Sérstaklega eru vel þegnar ábendingar um fleiri staði þar sem er ekki rok!
Pistlarnir á andriki.is eru oft stórkostlegir. Höfundarnir eru yfirleitt pirraðir og bitrir, og þegar fjallað er um málefni þar sem allar staðreyndir benda til þess að kennisetningar ritsins falli um sjálfar sig, þá eru þeim sem ritið er ósammála einfaldlega gerðar upp skoðanir.
Til upprifjunar og fræðslu þá gengur hugmyndafræði frjálshyggjunnar út á
1) óheft frelsi til að kaupa og selja hverjum sem er hvað sem er, hvernig sem er og hvar sem er
2) réttinn til að eiga alla efnislega og óefnislega hluti burtséð frá afleiðingum þess, og
3) það að uppspretta allra vandamála sé ríkisvaldið og stjórnmálamenn.
Þetta “frelsi” og þessi “réttur” á við bæði um einstaklinga og stofnanir, jafnvel þó einstaklingar á bak við stofnun beri enga ábyrgð á gerðum stofnunarinnar. Öll skrifin á andriki.is ganga út frá þessum grunnreglum, nema þegar Bandaríkin eiga í hlut, en þau má aldrei gagnrýna á áðurnefndu vefsvæði.
Nýjasta dæmið um uppgerðar skoðanir er það að það sé til fólk sem haldi því fram að fátækt í heiminum sé að aukast vegna alþjóðavæðingar. Höfundur pistilsins (sem skrifar aldrei undir nafni af einhverjum ástæðum) skilur alþjóðavæðingu sem fríverslun milli ríkja. Ergó: Vinstri menn (þ.e. allir sem aðhyllast ekki frjálshyggju) segja að fríverslun milli ríkja sé að auka fátækt í heiminum. En lítum nú á raunveruleikann.
Þegar talað er um hnattvæðingu, þá er yfirleitt átt við tilhneigingu vestrænna ríkisstjórna og risafyrirtækja til að þröngva hugmyndafræði Vesturlanda upp á þróunarlönd. “Réttur” vestrænna fyrirtækja til að starfa í fátækum löndum með mun rýmri löggjöf heldur en á Vesturlöndum (t.d. engri vinnulöggjöf) er lögfestur í gegnum alþjóðastofnanir (t.d. WTO) án þess að almenningur komi þar nokkuð nálægt. Þessar alþjóðlegu reglur binda síðan hendur lýðræðislegra ríkisstjórna. Einkenni hnattvæðingar eru t.d. sala á orkuveitum og landi til erlendra auðhringja, framleiðsla á neysluvarningi (t.d. skóm og leikföngum) í þrælakistum, og innflæði á þessum sama varningi (skyndibiti, Hollywood-myndir, popptónlist osfrv.) inn á markaðinn hjá þjóðum sem komust ágætlega af án hans.
Hnattvæðing þarf ekki endilega að auka fátækt, heldur svíður þeim sem gagnrýna hana aðallega sívaxandi völd og umsvif risafyrirtækja (sem velta meiri peningum en milljónaþjóðir), baktjaldamakk í alþjóðlegum fjármálastofnunum á kostnað lýðræðis og stöðugt meiri misskipting, t.d. í kjölfarið á því að velferðarbætur eru skornar niður og orkuverð tvö- eða þrefaldast hjá fólki sem hefur það nógu skítt fyrir, eftir að einhver hvítflibbi hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum setti það sem skilyrði fyrir láni.
Hmmm já. Ná ekki allir þessu með hnattvæðinguna núna? Ef ekki þá er meira hér.
Ágætis úttekt á offituvandanum í Fréttablaðinu í gær. Þar má líka sjá viðtal við framkvæmdastjóra McDonalds á Íslandi, en það er einmitt sá staður sem selur slöppustu borgarana í bænum, að Júmbó undanskildum. Hann heldur því fram að offituvandinn hafi ekkert með skyndibitaiðnaðinn að gera. Fólk ráði því sjálft hvort það fái sér vatn eða kók á skyndibitastöðum.
Neinei, skyndibitaiðnaðurinn hefur auðvitað ekkert með offituvandann að gera. Það er auðvitað ekkert samhengi milli þess að fjöldi feitra barna hefur nánast tvöfaldast á Íslandi síðustu 10-15 ár og þess að um svipað leyti hófst fyrir alvöru færibandaframleiðsla á hamborgurum, pizzum, frönskum og gosi. Og það kemur auðvitað heldur ekkert málinu við að skyndibitastaðir hafa stækkað "millistórt" gos í Bandaríkjunum úr 0,25 lítrum í 0,6 lítra síðustu áratugina. Eða að mér býðst að stækka máltíðina (og undirmenn framkvæmdastjórans minntu mig iðulega á það áður en ég hætti að borða hjá honum), þ.e. mér býðst enn meira af djúpsteiktum kartöflum og sykruðu ropvatni fyrir einungis 50 krónur.
Fólk ræður þessu auðvitað sjálft. Og það að tengja skyndibitaiðnaðinn við offitu er líklega jafnfjarstæðukennt og að tengja tískuiðnaðinn við vonda sjálfsmynd kvenna, afþreyingariðnaðinn við það að sumt fólk getur ekki skemmt sér án þess að vera matað (eða búið með 7 bjóra), auglýsingaiðnaðinn við vöntunartilfinningu, nú eða bílaiðnaðinn við aukinn útblástur gróðurhúsalofttegunda.
"Það er undarlegt að heyra mótmæli frá þjóðum sem sjálfar stunda alls kyns veiðar og vilja fá að vera í friði með þær. Bandaríkjamenn drápu þúsundir Íraka, en eru svo að velta því fyrir sér hvort hrefna deyr á tíu sekúndum eða þrjátíu."
-- Konráð Eggertsson hvalveiðifrömuður í Fréttablaðinu í dag
Svo má auðvitað ekki gleyma því að Bandaríkjamenn eru duglegastir allra þjóða við að kála hvölum. Höfrungar festast villt og galið í túnfisknetunum þeirra. En það má auðvitað ekki tala um það, því auðvitað verður Kaninn að fá sína tuna sandwich.
Ef Bandaríkjastjórn væru samkvæm sjálfri sér þá myndi hún byrja á að setja viðskiptabann á sjálfa sig - fyrir að eiga efnavopn, sýklavopn og kjarnorkuvopn, brjóta mannréttindi þegna sinna, vera með leiðtoga sem var ekki kosinn af þjóð sinni, ráðast inn í önnur lönd sem ógna þeim ekki neitt til að stela olíunni, og svo síðast en ekki síst fyrir það versta af öllu - að drepa nokkra hvali.
15 ágúst 2003 ::: Hárkollur eru málið þessa dagana
Ég fór á myndina Pirates of the Caribbean á þriðjudaginn. Tók eftir því að allt yfirstéttarliðið í henni var með hárkollur. Það var nokkurs konar stöðutákn þess tíma, og ef þú varst ekki með hárkollu þá varstu ekki maður með mönnum. Að vísu var beibið í myndinni (það er alltaf beib í öllum myndum, ef kvenhetjan væri ekki beib myndu færri borga sig inn á myndina) ekki með hárkollu en ég held að það hafi aðallega verið til þess að hún myndi koma betur út sem beib. En allavega, hárkollur eru töff.
Nú á dögum eru hins vegar jakkafötin nokkurs konar stöðutákn yfirstéttarinnar. Maður er ekki maður með mönnum ef maður er þingmaður, embættismaður, toppstjórnandi, fjármálaspekúlant eða lögmaður og gengur ekki um í jakkafötum. Það yrði örugglega horft á mann svipuðum augum og "sir" án hárkollu í breska heimsveldinu ef maður myndi mæta í gallabuxum og fara að stýra eignum eða eitthvað álíka.
Þess vegna datt mér í hug - af hverju ekki að endurvekja hárkolluna? Finnst ykkur dómararnir og þingforsetinn í Bretlandi ekki töff? Það væri kannski erfitt að koma hárkollum í tísku en ég kann eitt ráð sem gæti virkað - verðleggja þær nógu andskoti hátt. Nýja sendingin af hárkollum í Sævari Karli, aðeins það besta á kr. 179.900. Þá hefði enginn efni á hárkollunum nema þeir sem ráða í þjóðfélaginu, og þar með eru þær orðnar fýsilegur kostur til að sýna hverjir mega sín betur, svipað og jeppar og laxveiðileyfi. Hinir, sem ekki eiga efni á hárkollu en eru samt í jakkafatastöðu (t.d. verðbréfadrengir) gætu bætt enn einu raðgreiðsluláninu við skuldahalann.
Mig dreymdi lítinn blautan draum í nótt. Mig dreymdi að ég, varnarmálaráðherra Íslands, stæði á svölum Alþingishússins ásamt forseta Íslands (ekki Ólafi Ragnari heldur einhverjum öðrum, man ekki hverjum). Á Austurvelli voru marserandi íslenskir, bláeygir hermenn, með vélbyssur og hjálma, og með skjaldarmerki Íslands á upphandleggnum. Síðan komu skriðdrekarnir og herbílarnir hver á fætur öðrum keyrandi niður eftir pósthússtrætinu, allir með bergrisanum (fangamarki íslenska hersins) á hliðinni. Kyrrðin er síðan rofin þegar þrjár F-15 orrustuþotur sem ég fékk að kaupa fyrir samtals 2 milljarða dollara frá Lockheed Martin fljúga lágflug yfir miðbæinn í oddastöðu. Mannfjöldinn á Austurvelli fagnar og klappar. Nokkrir kommúnistar með ljót skilti eru dregnir í burtu af lögreglunni og lamdir duglega. Allir elska varnarmálaráðherrann. En svo vakna ég aftur í mínu ömurlega, frumstæða, herlausa landi. Frekar leiðinlegt.
En hvað um það. Algjörlega þessu óviðkomandi, þá er hér mynd af uppáhaldsstjórnmálamanninum mínum (fyrir utan Sigurð Kára að sjálfsögðu):
"It [Iraq] possesses and produces chemical and biological weapons. It
is seeking nuclear weapons... And surveillance photos reveal that the
regime is rebuilding facilities that it had used to produce chemical
and biological weapons."
President Bush on October 7, 2002 in Cincinnati
"Right now, Iraq is expanding and improving facilities that were used
for the production of biological weapons... Iraq has made several
attempts to buy high-strength aluminum tubes used to enrich uranium
for a nuclear weapon."
President Bush on September 12, 2002 to the UN General Assembly
"Intelligence gathered by this and other governments leaves no doubt
that the Iraq regime continues to possess and conceal some of the
most lethal weapons ever devised."
President Bush on March 17, 2003 in his Address to the Nation
"We know for a fact that there are weapons there [in Iraq]."
White House Press Secretary Ari Fleischer on January 9, 2003 in his
daily press briefing
"Well, there is no question that we have evidence and information
that Iraq has weapons of mass destruction, biological and chemical
particularly...all this will be made clear in the course of the
operation, for whatever duration it takes."
White House Press Secretary Ari Fleischer on March 21, 2003 in his
daily press briefing
"Simply stated, there is no doubt that Saddam Hussein now has
weapons of mass destruction...What he wants is time, and more time to
husband his resources to invest in his ongoing chemical and
biological weapons program, and to gain possession of nuclear
weapons."
Vice President Cheney on August 26, 2002
"We believe he [Saddam Hussein] has, in fact, reconstituted nuclear
weapons. I think Mr. El Baradei frankly is wrong."
Vice President Cheney on March 16, 2003 on "Meet The Press"
"There is no doubt in my mind but that they currently have chemical
and biological weapons."
Secretary Rumsfeld on January 7, 2003 at a press briefing
"We have seen intelligence over many months that they have chemical
and biological weapons, and that they have dispersed them and that
they're weaponized and that, in one case at least, the command and
control arrangements have been established."
Secretary Rumsfeld on March 24, 2003 on "Face the Nation"
"We know where they [weapons of mass destruction] are, they are in
the area around Tikrit and Baghdad."
Secretary Rumsfeld on March 30, 2003 on ABC's "This Week"
Kaninn er manngerð sem verður sífellt algengari í vestrænum samfélögum og víðar. Kanar eru fjölmennir í enskumælandi löndum. Eins og nafnið kemur til kynna eru Kanar í miklum meirihluta í Bandaríkjunum, um 75-90% fólks þar í landi eru Kanar. Sumir kalla þá heimska Bandaríkjamenn en ég kýs að nota orðið Kani, þar sem það hefur breiðari skírskotun nú á tímum hnattvæðingar.
Kanar hafa orðið æ fjölmennari hópur á Íslandi undanfarin ár og áratugi, ekki vegna þess að þeir eru að flytja hingað frá öðrum löndum heldur vegna þess að stór hópur Íslendinga er smátt og smátt að breytast í Kana.
Kanar búa flestir í úthverfum eða smábæjum. Þeir vilja hafa mikið rými og þurfa að vera út af fyrir sig. Kaninn býr ekki í fjölbýlishúsi nema hann neyðist til þess. Hann vill helst ekki þurfa að sjá eða tala við nágranna sína, en þó búa nálægt (í góðri akstursfjarlægð frá) stöðum þar sem hægt er að nálgast vörur og þjónustu, eins og t.d. Spönginni eða Smáranum. Kananum hryllir við að búa í miðbæ Reykjavíkur. Þar býr skrýtið fólk sem Kaninn skilur ekki, þar er erfitt að fá bílastæði og ef maður fær bílastæði þá þarf maður samt að ganga spölkorn, og Kanar forðast eins og heitan eldinn að ganga.
Kanafjölskyldur eiga yfirleitt tvo eða þrjá bíla, stundum fjóra, allt eftir því hversu margir á heimilinu eru með bílpróf. Kaninn fer allra sinna ferða keyrandi og gæði þjónustuaðila sem hann skiptir við fara að stórum hluta til eftir því hversu gott er að fá stæði nokkur skref frá innganginum. Kaninn er alltaf einn í bíl, nema hann sé að keyra börnin sín í skólann, sem er yfirleitt í göngufæri frá heimilinu.
Kanar koma úr öllum þjóðfélagshópum. Sumir eru menntaðir, aðrir ekki. Sumir hafa vit í kollinum, aðrir ekki. En eitt eiga þeir þó sameiginlegt – þeir hafa frekar litla peninga á milli handanna frá degi til dags, ekki vegna þess að þeir þéna lítið (þeir vinna flestir 50-60 tíma á viku og þéna mikið), heldur vegna þess að þeir eyða svo andskoti miklu. Dæmigerður Kani er með 3-4 greiðslukort í veskinu og notar helst ekki reiðufé. Hann á mikið af nýtísku dóti sem er keypt á raðgreiðslum og er með á stefnuskránni að kaupa meira af slíku. Flestir Kanar keyra bíl á bílaláni. Kaninn er lítið að velta því fyrir sér hvaðan allt sem hann kaupir kemur eða hvernig það var framleitt. Það eina sem skiptir máli er að hann getur eignast það. Kanar eru stöðugt að leita leiða til að afla meiri tekna, því það er svo erfitt að lifa af laununum.
Eftirlætistómstundaiðja Kanans er að horfa á sjónvarpið. Um helmingur tímans sem er aflögu eftir vinnu fer í sjónvarpsáhorf, enda lítur Kaninn á slíkt sem skemmtilega, afslappandi og fræðandi iðju. Hinn helming tímans er yfirleitt kveikt á sjónvarpinu í stofunni, til að forðast það að missa af einhverju. Meðal-Kani er með um þrjú sjónvörp á heimilinu, þar af eitt í barnaherberginu. Kanabörn horfa líka mikið á sjónvarpið og spila tölvuleiki af miklum móð. Foreldrunum finnst það afskaplega þægilegt, því þá sleppa þau við að veita börnunum of mikla athygli og geta einbeitt sér að fullorðinsefninu í sjónvarpinu.
Kanar horfa ekki á aðrar kvikmyndir en Hollywood-myndir, og þar sem mikið er um slíkar myndir í kvikmyndahúsum landsins, fara Kanar oft í bíó. Kanar horfa alls ekki á evrópskar kvikmyndir, hvað þá kínverskar eða latnesk-amerískar, enda er bæði óþægilegt að þurfa að lesa textann og hlusta á eitthvað óskiljanlegt tungumál, og söguþráðurinn er illskiljanlegur Kananum. Kaninn hlustar á létta tónlist í flestum tilfellum, yngri kynslóðin er í FM og PoppTíví en sú eldri meira í popplögum sem hafa náð að sanna sig. Sumir Kanar eru þó rokkarar að eigin mati og hlusta á hljómsveitir eins og System of a Down, Korn og Limp Bizkit.
Kaninn borðar lítinn annan mat en þann sem þarf ekki að hafa til á eigin spýtur. Skyndibitamáltíð er sporðrennt nokkrum sinnum í viku, og þá gjarnan út um bílalúgu, til að hægt sé að borða með hraði í bílnum eða njóta matarins fyrir framan sjónvarpið. Þá daga sem ekki er farið á skyndibitastaði er yfirleitt höfð til tilbúin máltíð (t.d. frosin pizza) eða pöntuð pizza, og því skolað niður með 2-4 lítrum af gosi (eftir stærð fjölskyldu). Kaninn er afskaplega hrifinn af öllu sem er fljótlegt, ódýrt og bragðgott, enda lítill tími og orka til að standa í eldamennsku ef maður kann hana á annað borð. Kaninn borðar yfirleitt ekki mikið yfir daginn, nema hann fari á skyndibitastað í hádeginu. Hann bætir það upp með því að drekka gosdrykki og snæða snakk og sælgæti yfir sjónvarpinu á kvöldin.
Kanar eru flestir frekar þéttholda af ástæðum sem hægt er að rekja hér að ofan. Kanabörn eru mörg hver feit, enda drekka þau gos í skólanum fyrir vasapeningana og borða sælgæti á daginn, til viðbótar við það sem þau borða á kvöldin úr skápnum heima. Sum Kanabörn stunda íþróttir, sem heldur aukakílóunum að miklu leyti í skefjum. Það sama er ekki hægt að segja um foreldrana. Þeir vinna flestir kyrrsetuvinnu. Til að vinna gegn þessu uppgötvar Kaninn reglulega ýmsar leiðir. Suma hluta ársins eyðir Kaninn drjúgum tíma vikunnar inni á líkamsræktarstöð, þar sem hann lyftir lóðum og hleypur á hlaupabretti, og borðar mikið af svokölluðum próteindrykkjum, sem búnir eru til úr dufti. Aðrir Kanar sækja frekar í megrunarkúra ýmiss konar, en þegar átaki er lokið hlaðast kílóin jafnharðan á aftur.
Kaninn hefur ekki miklar skoðanir á stjórnmálum eða þjóðfélagsmálum. Hann heldur huganum frekar við praktísk viðfangsefni daglegs lífs. Hann kann þó ýmist að meta eða ekki að meta persónur úr stjórnmálum, t.d. George W. Bush og Davíð Oddsson. Kaninn hefur hins vegar mun meiri áhuga á öðru frægu fólki, t.d. kvikmynda- og sjónvarpsstjörnum. Kaninn les alltaf Séð&Heyrt þar sem næst til. Þegar Kanar hittast ræða þeir líka helst nýjustu afrek eða afglöp stjarnanna, þ.e. þegar þeir eru ekki að ræða um hluti sem hægt er að kaupa til að einfalda og glæða líf sitt.
Kaninn hefur jafnan stóra drauma um ríkidæmi og velgengni. Hann lítur á það sem æðsta takmarkið að eignast fullt af peningum, og öfundar fólk sem hefur náð langt í að sanka að sér efnislegum gæðum og er með flott starfsheiti, þó að hann viti að sjálfsögðu að þetta séu laun mikils erfiðis sem þessir einstaklingar hafa lagt á sig til að ná svona langt. Hann lítur björtum augum fram á veginn – hamingjan er rétt handan við hornið!
24 janúar 2003 :::
Í dag eru tveir mánuðir og fjórir dagar síðan ég bloggaði síðast! En ástæðan fyrir því að ég er að blogga núna er að ég er í fríi í dag, og svo snilld sem ég sá hjá Rebekku þar sem hún útlistar allt sem hún er með og á móti. Ég fór auðvitað að pæla í hvernig minn listi yrði og viti menn, ég eyddi klukkutíma tæpum í að skrifa það allt upp! Mér er í raun fáránlega létt við það að hafa tekið mig til og gert þetta. Ég þarf í raun ekki að standa mikið meira í einhverjum net-umræðum eða útlista skoðanir mínar - þið getið fundið rök fyrir þeim annars staðar, eða farið ofar í listann og velt fyrir ykkur gildismati mínu. Hér með legg ég spilin á borðið:
Á MÓTI:
---------
Hroki
Græðgi
Sinnuleysi
Eigingirni
Hégómi
Efnishyggja
Yfirborðsmennska og snobb
Fáviska og þröngsýni
Þjóðernishyggja
Stjörnudýrkun
Poppmenning (FM957)
Sjónvarpsgláp
Auglýsingamennska
Fegurðariðnaður, fegurðarsamkeppnir og fegrunaraðgerðir
Stórar verslanamiðstöðvar
Úthverfamenning
Reykjavíkurflugvöllur
Ofnotkun á bílum
Sjónvarpsgláp
Yfirvinna
Skyndibitamenning og ruslfæði
Erfðabreytt matvæli
Neyslulán
Veltukort
Trúarofstæki og trúarbrögð almennt
Menningarleg afstæðishyggja
Mannkynbætur
Ofbeldisleikir og stríðsleikföng
Mafíuvextir íslenskra banka
Verðtrygging lána
Ofurtollar á verksmiðjuframleiddan mat
Fákeppni
Ariel Sharon
George W. Bush
Hræsni og tvískinnungur Bandaríkjanna
Hagvaxtardýrkun
Sértækar efnahagsaðgerðir
Einkavæðing velferðarkerfisins og almenningsþjónustu
Davíð Oddsson, Björn Bjarnason og Sólveig Pétursdóttir
Kínastjórn
Einræðisherrar og valdaræningjar
Stríð gegn eiturlyfjum
Hernaðarhyggja
NATO
IMF, WTO og Alþjóðabankinn
SUS
Umhverfissóðaskapur
Kjördæmapot
Sérhagsmunagæsla
Spilling
Kvótakerfið
Barnaþrælkun
Lúxusskattur á bjór og léttvín
Ritskoðun
Byssur
Dauðarefsingar
Gjöreyðingarvopn
Nauðgarar og barnaníðingar og refsileysi þeirra
MEÐ
---
Kærleikur
Vinátta
Æðruleysi
Umburðarlyndi
Hreinskilni
Heiðarleiki
Víðsýni
Samvera
Samvinna
Manngildisstefna
Almenningssamgöngur
Almenningsgarðar
Almenningsbókasöfn
Almenningssundlaugar
Bílastæðahús
Þjóðgarðar
Sjálfboðastarf
Gagnrýnin hugsun
Innflytjendur (hvaðan sem þeir koma)
Lífrænt ræktuð matvæli
Grasrótarhreyfingar
Góðgerðarsamtök
Endurnýtanleg orka
Getnaðarvarnir
Internetið
Frjáls skoðanaskipti
Siðferði óháð trúarbrögðum
Óhefðbundnar lækningar
Lágfargjaldaflugfélög
Evrópskar borgir
Óspillt náttúra
Heimabrugg
Betrunarstefna í refsimálum
Jöfnun atkvæðisréttar
Þjóðaratkvæðagreiðslur
Aðskilnaður ríkis og kirkju
Hækkun skattleysismarka
Opið bókhald stjórnmálaflokka
Einkavæðing á bisnessfyrirtækjum
Frjáls verslun og samkeppni
Stytting vinnutímans
Aukin framlög til menntunar
Lækkun áfengiskaupaaldurs
Alþjóðlegt samstarf
Sameinuðu þjóðirnar
Evrópuhugsjónin
Almannatryggingar
Noam Chomsky
Réttindi samkynhneigðra
Réttur til fóstureyðinga
Jafnrétti kynjanna
Ódýr lyf fyrir fátæk ríki
Niðurfelling skulda á fátækustu ríki heims
